Też lubię GOTOWE NA WSZYSTKO!!! ;D

Seriale traktuje jak najlepszy lek na oderwanie się od rzeczywistości. Bez żadnych kryteriów artystycznych i intelektualnych (którymi oceniam świat), ale jako, że moją pasją jest film, oglądam te, które są dobrze zagrane i dobre technicznie, choć i tak największą wagę przykładam do historii jaką opowiadają. Nie lubię oglądać z lektorem, więc albo kupuje pełne sezony na dvd, zmawiam przez VOD, albo oglądam po angielsku w telewizji, która je nadaje. Oglądam lub oglądałem ( w zależności, czy serial się skończył czy nie):
- "Sex and the city"- najlepsza produkcja ever, serial nie film, nie uznaje polskiego tytułu, a kto oglądał ten wie dlaczego tak uważam.
- "The O.C."- z nim przeżyłem najbardziej burzliwy czas w moim okresie dojrzewania.
- "Desperate housewives"- ponownie nie uznaje polskiego tytułu, a serial lubię za główne bohaterki.
- "Brothers & Sisters"- zakochałem się w nim od pierwszego odcinka, może dlatego, że sam mam dużą rodzinę, która jest bardzo podobna do familii Walkerów.
-"Plotkara"- serial, który pozwala na chwilę zapomnieć o wszystkim innym i przez 43 minuty odcinak pooglądać sobie problemy bogatej młodzieży.
- "Grey`s Anatomy" i "Prywatna praktyka"- seriale medyczne, które w przeciwieństwie do innych produkcji tego typu znakomicie wyważają stosunek życia prywatnego bohaterów i medycyny w fabule.
- "Dirt" - tego nie da się opisać, to trzeba zobaczyć i przeżyć.
- "Mała Brytania" - w oryginale, bez cenzury jak na TVP, żeby się pośmiać.
- "Queer as folk" - kiedyś mi koleżanka pożyczyła jak przeprowadzaliśmy akcję na temat tolerancji i tak jakoś obejrzałem sobie 4 z bodajże 6 sezonów. Nie polecam homofobom i osobom poniżej 16 roku życia.
- "Lost"- pierwsze 3 sezony, jak jeszcze były normalne i było mniej więcej wiadomo, co się dzieje.
- "Heroes"- pierwsza seria, wytłumaczenie patrz wyżej.
- "Bleach" wprawdzie to anime, ale zrobione jak short form tv show (to wyrażenie nie ma polskiego odpowiednika, oznacza serial fabularny o długości do 30 minut.) Taki efekt chłopięcych fascynacji.

To chyba wszystko, co utkwiło mi w pamięci. Co do polskich seriali zgadzam się z twierdzeniem Popławskiej, że ostatnim dobrym polskim serialem były "Matki, żony i kochanki".

Jeszcze lubie Czarodziejki

Czwarta jest o wiele lepsza od trzeciej, a piąta wymiata wszystkie pozostałe, jest równie dobra jak pierwsza, powszechnie uważaną za dotąd najlepszą.

Bezsprzecznie najlepszym serialem wszechczasów jest "Robin of Sherwood" "Przystanek Alaska" zajmuje następne miejsce. Teraz natomiast oglądam tylko CSI w telewizji - ale Miami nie podoba mi się już tak, jak kiedyś, odkąd zaczęło za bardzo interesować się Horatiem i jego porachunkami z przestępcami, do tego postać Horatia mnie okrutnie denerwuje - a Nowego Yorku i Las Vegas nie puszczają już w telewizji publicznej, a podobały mi się dużo bardziej Prison Break był ok, ale po pierwszym sezonie mi się jakoś znudził...

Prawda, prawda. Chociaż ja CSI: Miami nigdy nie lubiłam, sama nie wiem czemu, za to dwa pozostałe rządzą. ^^ Tyle że CSI: NY emitują w iście zbójeckich dla mnie godzinach (22:00 - ja muszę już wtedy spać, bo inaczej rano nie zwlekę się o 5:45).
Poza tym: NUMB3RS (polskiego tytułu absolutnie nie uznaję) - tylko w 3. sezonie przez co najmniej jedną trzecią każdego odcinka omawiają sprawy życiowe bohaterów. I nie robią tylu fajnych (dla większości czyt. obrzydliwych ;P) badań, ale za to mają nieporównywalnie lepszy czas emisji. ;>

edit.
Doszedł jeszcze Dr House. Nie żałuję, oglądam przykładnie i na AXN (jak zdążę), i w TVP2, oraz zbieram pieniążki na 1. sezon. ;>

Numb3rs to to z Robem Morrowem i jego bratem - genialnym matematykiem? Jak dla mnie za bardzo wydumane i nieprawdopodobne...